چرا گفتم که الان ندارمت...

خدا شاهد است که این دروغی بیشتر نیست، یا اشتباهی که از ذهن آشوب زده ام بیرون آمده

چگونه تو را ندارم در حالیکه تمامی قلب و روح و جان مرا به تملک خود درآورده ای؟
همه عشقی را که در خود سراغ داشته ام، به نام خود ثبت کرده ای؟
از آرزو، امید و خواستنی جز آنهایی که به خودت ختم می شوند، برایم باقی نگذاشته ای.
همه دعاهایم، برای توست. مطلع خوشبختی ام تویی و نشان عاقبت به خیری ام نیز تو.
ظرف فکرم لبریز توست، چشمانم در هر خوبی تو را می بیند و از هر شری به خاطر تو روگردان است.
تمام دنیای من، ذرات وجودم، نفسها و افکارم، آه ها، لبخندها و اشکهایم آمیخته به عطر رویایی حضور توست و نشانی است از بودنت..

پس مرا ببخش که گفتم ندارمت .... من نبودم اگر نداشتمت.