سلام بر شما و بر همه عزیزای دلت ای رئوف بزرگوار

امام رضا جونم، می دونی، فیش حج تمتمع دراومد.

باورم نمیشه، یعنی منم از طرف خدا، رسولش و ائمه پاک بقیع، دعوت شدم!؟!

اولش خیلی شوکه بودم. راستش درسته که تو این مدت هشت سالی که اسم نوشته بودم، خیلی به این موضوع فکر می کردم اما وقتی رفتن، قطعی میشه، تازه آدم میفهمه که در چه جریانی قراره که قرار بگیره.

امام مهربونم،

خودت خوب می دونی که ته تهای دلم، خیلی راضی به رفتن نیست. استغفرالله، نه اینکه خود سفر مشکلی داشته باشه، نه! حتی قیمتهای سرسام آوری که این روزها، حج و زیارت اعلام کرده و یه جورایی، سه برابر قیمت سال گذشته است، نه حتی دست خالی و تشویش فراهم شدن هزینه اش، نه، هیچکدوم نه، فقط از اونجایی که دولت قبیحه سعو.دی، از محل درآمد حج، سالانه میلاردها به جیب اسرائیل می ریزه که بمب میشه سر زن و بچه های بی گناه.

از این بابته که دست و دلم می لرزه.

اما امام عزیزترینم، در لابه لای همه احکام که می گردم، راه فرار و گریزی نیست. تنها شرط این سفر، استطاعت است و بس. مکافات سرباز زدن از این دستور الهی، هم غیرقابل تحمله. نه، خدایا نمیخوام وقتی مردم، بهم بگی: اسلامت قبول نیست، یکی از دو دین مسیحیت یا یهودیت و قبول کن.

پس امام بزرگوار و بابای جوادم، به امید و خواست خدا، به این دعوت باشکوه، لبیک می گم. میرم در حالیکه دلم در کنج ضریح سپید و گلدار شما، گره خورده. میرم به عشق رسول و اهل بیتش که در زندان وهابیت، چشم انتظار دیدار شیعیانشون نشستند.

اما به وجود نازنین همه اونها قسم که دلم پیش شما می مونه.

بارها گفتم که من به زیارت امام حسین (ع) نرفتم و نمی تونم در مورد ایشون قولی بدم. اما هنوز به حج نرفته، قول می دم که هیچ جای دنیا، به اندازه حرم قشنگ تو آقا، آرومم نکنه.

امام نازنینتر از جانم، نکنه به جرم حاجی شدن، کمتر بطلبیم بیام پابوست. من همون مشتاق و شیدای همیشگی شما هستم که بودم.

اغنیا مکه روند و فقرا سوی تو آیند، ای به قربان تو آقا که حج الفقرایی

ادامه اشو من میگم از دلم که:

من اگر مکه روم یا به سر سوی تو آیم، چون همیشه روم به قربانت که تو حج و صفایی ای پاره تن رسول